مصاحبه ویژه “کانون زنان ترک” به مناسبت روز جهانی منع خشونت علیه زنان در تاریخ 25 نوامبر در سال 1999

مصاحبه ویژه “کانون زنان ترک” به مناسبت روز جهانی منع خشونت علیه زنان در تاریخ 25 نوامبر
در سال 1999 .

مجمع عمومی سازمان ملل 25 نوامبر را روز جهانی منع خشونت علیه زنان اعلام کرد و از دولت ها ، سازمان های بین المللی و غیردولتی خواست اقدامات گسترده ای را برای جلب توجه مردم به این مسئله انجام دهند.
ما به عنوان” مرکز زنان ترک” ، هر روز این رویداد را با رویدادهای مختلف جشن می گیریم و یکی از فعال ترین زنان را در کشورهای محل زندگی خود دعوت می کنیم. معمولاً ما سعی می کنیم بفهمیم که امروز میهمان ما در مورد چه چیزی فکر می کند و در مورد کشوری که از آن آمده یا در کشور محل زندگی ما چه فکری می کند.
اخیراً ، در جمهوری دومنیکن در سال 1960 ، به دستور رافائل تروژیلو دیکتاتور ، خواهران میرابال مینروا ، پاتریا ماریا و ترزا به طرز وحشیانه ای به قتل رسیدند. دقیقاً 60 سال از کشته شدن این فعال سیاسی در یک “حادثه رانندگی” ادعا شده هنگام تلاش برای خلاص شدن از این زنان می گذرد.

خشونت علیه زنان در سراسر جهان گسترده است و در همه جوامع و فرهنگ ها مشترک است. زنان فارغ از نژاد ، قومیت ، موقعیت اجتماعی ، فقر و ثروت ، یا شرایط دیگر ، در معرض خشونت قرار می گیرند. حتی کشورهای پیشرفته نیز نتوانسته اند از پس این مشکل برآیند. اما جامعه همیشه باید تلاش کند تا راه هایی برای جلوگیری از چنین شرمساری پیدا کند. یکی از آنها صحبت در مورد این مشکل نه تنها در تاریخ 25 نوامبر ، بلکه همیشه و در همه جا است و برای حل آن تدابیری اندیشیده شده است.

امروز “راشل روسوم “مهمان ویژه ما در “کانون زنان ترک” است. پس از 18 سال انتقال از اریتره به نروژ ، او کمی درباره خودش و آنچه در اینجا در نروژ انجام داده صحبت خواهد کرد. وی متاهل و مادر سه فرزند است.

سیمین – خوش آمدید راشل. من گفتم که شما مهمان ما هستید و در برگن زندگی می کنید ، اما من می خواهم شما خودتان را معرفی کنید و نظرات خود را در مورد این مشکل جهانی و آنچه می توانیم برای بهبود آن انجام دهیم توضیح دهید. اگرچه نروژ هنوز در تلاش است و در مورد خشونت علیه زنان مسیری طولانی را طی کرده است ، اما بیش از 150 زن در خشونت خانگی و حوادث مشابه بین 2000 و 2019 جان خود را از دست داده اند.

راشل- من رهبر کافه زنان صلیب سرخ و یک رهبر شبکه برای زنان از ریشه های مختلف هستم.  اکنون در تلاش هستیم تا روز جهانی منع خشونت علیه زنان را در 25 نوامبر برگزار کنیم و مسئله جهانی سازی را که توسط سازمان ملل اعلام شده است را مطرح کنیم. امسال به دلیل همه گیری کرونا تا حدودی خاص خواهد بود ، اما سال گذشته ما در امتداد جاده اصلی شمع روشن کردیم و مراسم یادبودی را برای زنانی که از این طریق جان خود را از دست داده اند  برگزار کردیم.
ما همچنین قصد داریم برچسبی با شماره تلفن به زبانهای مختلف ایجاد کنیم تا زنی که شاهد خشونت بوده یا شاهد چنین حوادثی بوده است بتواند به طور ناشناس با مقامات مسئول تماس بگیرد. برچسب ها به زبان های لهستانی ، ترکی ، انگلیسی ، عربی ، فارسی و Tigrinya خواهد بود. دومی یا Tigrinya ، یکی از زبانهای اریتره ای است که من از آن آمده ام. با وجود برخی محدودیت ها در سال جاری ، ما هنوز هم می خواهیم تا آنجا که می توانیم از زوایای مختلف این روز را جشن بگیریم و خشونت خانگی زیادی علیه زنان در کشورهایی که به آنها سفر می کنیم وجود دارد.

سیمین: در مورد وضعیت نروژ چه می توانیم بگوییم ، همانطور که گفتم ، از آمار 2000-2019 چه می فهمید؟ در کشوری که از آنجا می آیم ، چنین حوادثی تقریباً هرگز به پلیس گزارش نمی شود و غالباً توسط “تصادفات ، حوادث خانگی چشمگیر ، سقوط از ارتفاع ، افتادن در کوره…” یا تزئینات مشابه پوشانده می شود. در این میان ، چیزی با سنت قدیمی وجود دارد. سعی می شود که مانند “قتل” به نظر نرسد و همانطور که گفتم وضعیت یک رویداد به آن داده می شود. طبق “شرافت خانواده” و غیره. من نمی دانم. اما من نمی توانم به دلیلی برای خشونت و قتل در نروژ فکر کنم؟

راشل: گرچه نروژ یک دموکراتیک است ، اما متأسفانه ، چنین رویدادهایی کاملاً باز نیستند و به نظر نمی رسد. به خصوص وقتی صحبت از زنان خارجی با سابقه پناهندگی می شود ، می بینیم که کتک زدن یک زن در خانه عادی ست. به نوعی پذیرفتن این زن قابل قبول است که مسئولیت همه امور خانه را داشته باشد ، و حتی گاهی حتی به عنوان یک خادم با او رفتار شود و تحقیر شود و گاه کتک بخورد!

سیمین- با توجه به تجربه کار در انجمن رفاه کودکان ، چه نوع خشونتی را تشخیص می دهید؟ آیا نمونه های مشترکی دارید؟

ریچل – من به دلیل محرمانه بودن نمی توانم نمونه های دقیقی از این را بیان کنم. اما در بیشتر موارد ، خانواده ها با ریشه های مختلف و سنت های مختلف اغلب به دلیل من سو  تفاهم دارند و وقتی این اتفاق می افتد ، مترجمان شاغل مانند من می توانند این موضوع را درک کنند. در همین زمان ، متأسفانه ، یک عمل خشونت علیه زنان در میان خانواده های با ریشه های مختلف در نروژ پذیرفته و عادی شده است.

سیمین: من  زمانی به عنوان یک پزشک کشیک ، با زنان زیادی ملاقات کردم که شوهران خشونت می کردند و به همین دلیل آنها به پزشک کشیک مراجعه کردند. اما این زنان که نمی خواستند ماجرا را به پلیس گزارش دهند ، غالباً مرا شگفت زده می کردند. این برای من کاملاً نامفهوم بود. با این حال ، به ویژه در خاورمیانه ، جایی که من از آن آمده ام ، گفته می شود که “این یک مشکل خانوادگی است و باید در خانواده  حل شود” ، و ترجیحاً زنان آموزش می بینند که به پلیس یا سایر ارگان ها شکایت مراجعه نکنند. چنین تحملی توسط همسایگان نشان داده می شود که بدون توجه زیاد به خشونت می توانند بشنوند و شاهد آن باشند! این گاهی اوقات به فاجعه ختم می شود وقتی بچه ها می آیند و به همسایه می گویند: “فکر می کنم مادرم مرده است!” . نکته دیگر این که زنان اغلب به همین راحتی قادر به طلاق نیستند و مجبور می شوند این همه خشونت را تحمل کنند ، اتاق برای زنان این کشورها وضعیت اقتصادی بسیار ضعیفی است. کسانی که  طلاق می گیرند بدون حمایت دولت و همسرانشان در وضعیت اقتصادی فرزندان خود مشکل دارند ، اغلب مورد استقبال خانواده هایشان قرار نمی گیرند و مجبورند به “خانه” و  خشونت بازگردند. قانون به نفع چنین زنانی نیست ، زیرا قوانین طبق عرف به نفع مرد ، نه زن نوشته شده یا وضع شده است. اما فکر می کنید چرا بسیاری از زنان در نروژ ، که وضعیت “مادر تنها” از بسیاری از کشورهای دیگر بهتر است ، ساکت هستند؟

راشل- درست است که انگشت خود را روی بسیاری از موضوعات قرار می دهید. وقتی صحبت از خانواده های خارجی می شود ، زنان مهاجر در نروژ نیز در اینجا مراقب هستند ، زیرا می ترسند که اگر دولت خشونت خانگی را اعلام کند ، دولت بیاید و کودکان را از آنها بگیرد و با انجمن حمایت از کودکان روبرو شود. آنها فکر میکنند. آنها نمی خواهند با گفتن اینکه “آنها ازدواج خود را خراب کردند” خطر خجالت کشیدن را دارند!

سیمین- برچسب هایی که می زنید چیست؟

راشل: ما در آنجا نوشتیم ”آیا شما یک قربانی یا شاهد خشونت خانگی هستید؟ با ما تماس بگیرید. ”
ما انتظار داشتیم که به ویژه در دوره قرنطینه خشونت علیه کودکان و زنان در خانه افزایش یابد.

سیمین – کاملاً درست است. طی ماه های پس از همه گیری کرونا ، سازمان بهداشت جهانی به همه کشورها در مورد افزایش خشونت خانگی علیه کودکان و زنان هشدار داده است.
آیا امروز چیز دیگری وجود دارد که بخواهید درباره آن صحبت کنید؟

راشل: مهم است که بدون توجه به سابقه ، رنگ پوست یا مذهب ، متحد و متحد باشیم. در این روزهای سخت باید شانه همدیگر را بگیریم و از یکدیگر حمایت کنیم. در هر دو مورد ، ما باید با هم صحبت کنیم و این روز را برگزار کنیم. نباید فراموش کنیم که می توانیم راه حل های مشترکی پیدا کنیم.

 

دیدگاهی بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آحرین مطالب